Plątanina kabli, ledwo działająca klawiatura, za mało miejsc do ładowania i za mało portów… na cokolwiek. Moje domowe – i wyjściowe – biuro wymagało pod koniec roku znaczących zmian. I z kilkoma świetnymi sprzętami udało się te zmiany błyskawicznie wprowadzić.
A iż podobne do mnie problemy ma prawdopodobnie sporo osób, zajmijmy się każdym z nich po kolei.
Uwielbiałem moją klawiaturę, ale przyszedł czas na zmiany.
Tak naprawdę to swoją wysłużoną Magic Keyboard planowałem zmienić już dawno, ale jakoś nie wychodziło mi szukanie następcy, bo we wszystkim, co do mnie trafiało, było coś nie tak. Coś, co sprawiało, iż – mimo masy ograniczeń i niedomagania technicznego – wracałem do Magic Keyboard.
I wtedy dotarła do mnie klawiatura Satechi Slim X3. Żeby trochę zaspojlerować: trafiła i adekwatnie z marszu stała się moją podstawową klawiaturą, a klawiatura od Apple’a trafiła na zasłużoną, szufladową emeryturę. Na zawsze.
Zacznijmy przy tym od najważniejszego. To jest – pomijając choćby wszystkie dodatkowe funkcje – fantastyczna klawiatura, do tego w bardzo dobrej cenie. Rozmiar klawiszy jest niemal perfekcyjny, skok jest jednocześnie i miękki, i satysfakcjonująco wyczuwalny pod palcami, z dokładnie taką ilością pionowego ruchu, jakiego można oczekiwać.
Biorąc pod uwagę fakt, iż klawiatura jest jednym z absolutnie podstawowych narzędzi mojej pracy – to właśnie te podstawowe cechy były dla mnie kluczowe. I Satechi Slim X3, po bardzo krótkim okresie poznawania się i przyzwyczajania, błyskawicznie stała się moją klawiaturą numer jeden.
Do tego wszystko w tej klawiaturze jest takie, jak powinno być. Łączność bezprzewodowa? Bez zarzutu przez ostatnie tygodnie. Podświetlenie? Regulowane w takim zakresie, iż każdy znajdzie coś dla siebie. Głośność? Minimalna i moim zdaniem niższa niż klawiatury Apple’a. Jakość wykonania? Świetna. Przyczepność do blatu? Aż bym momentami napisał, iż odrobinę za dobra.
Do tego okazało się – co było dla mnie sporym zaskoczeniem – iż jednak… przez całe życie brakowało mi osobnego sektora numerycznego. choćby takie proste rzeczy, jak ocenianie zdjęć przy selekcji w Lightroomie, stały się teraz dużo szybsze i przyjemniejsze.
Do tego stopnia, iż do mojej podróżnej torby trafił sprzęt, którego też nigdy nie spodziewałem się wozić ze sobą na wyjazdy.
To była ta część klawiatury, której mi brakowało.
Jeśli w domu przyzwyczaisz się do klawiatury z dodatkowym blokiem numerycznym – a bardzo łatwo się przywyczaić – to poza domem będzie ci go brakować. Dlatego do podróżnej walizki trafia… nie, nie Slim X3, bo to trochę za duży sprzęt, żeby z nim podróżować.
Zamiast tego na wyjazdy zabieram ze sobą od jakiegoś czasu… dodatkowy blok numeryczny albo po prostu – Satechi Bluetooth Extended Keypad. Tak, nazwa jest umiarkowanie porywająca, ale zasadniczo opisuje to, czym to urządzenie jest.
A jest – w dużej mierze – po prostu odciętym fragmentem klawiatury Slim X3. Tak, ten sprzęt jest może odrobinę głośniejszy od Slim X3 i nie ma podświetlenia, ale rozmiar przycisków i ich rozmieszczenie są na tyle zbliżone, iż na wyjazdach z przyjemnością wspomagam się właśnie Satechi Bluetooth Extended Keypad, a po powrocie do domowego biura, bez psucia sobie pamięci mięśniowej, wracam do Slim X3.
Jeden sprzęt miał być wyjazdowy, ale mam z nim problem.
Dokładnej: problemem jest to, iż urządzenie, którego przeznaczeniem była raczej kooperacja z laptopami i to podczas podróży, sprawdziło się u mnie nie tylko w podróży, ale i w wydaniu stacjonarnym. Do tego stopnia, iż po prostu kupię chyba drugi egzemplarz, żeby cały czas nie przepinać tego jednego.
O czym mowa? O takim niewielkim urządzeniu, czyli OntheGo 7-in-1 Multiport Adapter:
I jak to bywa w przypadku produktów Satechi – nazwa mówi adekwatnie wszystko. Żeby jednak być bardziej precyzyjnym, jest to ultra-kompaktowy adapter, który pozwoli nam podłączyć do komputera karty SD, microSD, dwa „duże” USB, przewód Ethernet (1 gigabit) i HDMI (do 4K, 60 Hz), a do tego jeszcze zasili inne urządzenia przez USB-C (zasilanie innych urządzeń do 80 W, ładowanie do 100 W).
W odróżnieniu jednak od wielu klasycznych, stacjonarnych adapterów, ten jest ekstremalnie kompaktowy. Przewód od niego elegancko chowa się w obudowie, a po takim zabiegu dostajemy coś, co bez trudu zmieścimy choćby w zwykłej kieszeni spodni, jeżeli pakujemy się w panice na ostatnią chwilę (sprawdzone). Do tego, żeby użytkowanie poza domem było wygodniejsze, można przyczepić adapter magnetycznie do obudowy naszego laptopa – choć wymaga to naklejenia dołączonego do zestawu pierścienia.
Dlaczego ten drobiazg tak przypadł mi do gustu? Głównie ze względu na uniwersalność. Przykładowo – w biurze zyskuję dzięki niemu dodatkowy czytnik kart, co absolutnie przydaje się podczas prób jednoczesnego zgrywania nagrań z kilku kamer. W podróży natomiast… tak, raczej nie uświadczymy czytnika kart w MacBooku Air.
I te przykłady, zarówno stacjonarne, jak i podróżne, można mnożyć. USB-A? W komputerze stacjonarnym mam wszystkie porty zajęte, w laptopie nie mam żadnych. Ethernet? Wiadomo, jak to jest z laptopami, a i czasem choćby w domu z laptopem wolę pracować „po kablu”.
Malutki adapter krąży więc w kółko między moim biurem i torbą podróżną, i… tak chyba ma być.
Do torby trafiają też przeważnie jeszcze dwie rzeczy.
Pierwszą jest bezprzewodowa myszka Slim EX, bo niestety mój nadgarstek już zdecydowanie nie godzi się na to, żeby przez wiele godzin pod rząd obsługiwać wbudowanego w laptopa touchpada.
I pomimo tego, iż myszka Satechi w tej wersji zdecydowanie nie należy do drogich, to korzysta się z niej bardzo przyjemnie. Obudowa – wykonana w dużej części z aluminium – jest kompaktowa, poręczna i przyjemnie trafia w dłoń, a dwa duże przyciski mają – podobnie do klawiatury Slim X3 – miękki i cichy klik, dający jednocześnie wystarczająco dużo informacji zwrotnej.
Do tego po powrocie do domu nie muszę parować jej od nowa z innymi sprzętami. Przez Bluetooth obsługiwane są dwa zapamiętane urządzenia (przełącznik od spodu), natomiast wewnątrz obudowy ukryto też nadajnik ze złączem USB-C, więc jedna myszka może przełączać się płynnie między trzema różnymi sprzętami. Na przykład laptopem, tabletem i komputerem stacjonarnym.
Sporą zaletą EX jest też liczba dostępnych wariantów kolorystycznych – od czerni i srebra, aż po róże i… cytrusy:
Ok, przyznaję, iż zdecydowanie bardziej do gustu przypadła mi wersja granatowa. Natomiast wyboru koloru nie było w przypadku urządzenia, które do podróżnej torby pakuję jako pierwsze, a po powrocie jako pierwsze wyjmuję.
Mowa o 4-portowej, 165-watowej ładowarce:
Która jest dla mnie na wyjazdach absolutnie niezbędnym sprzętem. Jedno urządzenie (zabieram je choćby bez tej czarnej podstawki) i wiem, iż mogę w hotelu naładować laptopa, telefon, aparat i słuchawki, nie bawiąc się w przełączanie przewodów między urządzeniami.
Do tego mam gwarancję, iż mogę je naładować po prostu szybko. choćby przy wszystkich zajętych portach wiem, iż mój laptop dostanie okolice 60 W, co absolutnie wystarcza i do sprawnego ładowania, i do ładowania podczas użytkowania. jeżeli potrzeba mi więcej mocy, to mogę dalej mieć dwa ładujące się urządzenia i wtedy mieć w jednym porcie do 100 W, a w drugim – do 60.
Co miłe – choć raczej w warunkach domowych – ładowarka, gdy nic nie jest ładowane, wskazuje na mierniku w gniazdku pobór na poziomie 0 W. Do tego nie wydaje żadnych odgłosów i nie grzeje się przesadnie podczas użytkowania. Zatwierdzam absolutnie i do domowego, i do wyjazdowego użytkowania.
Aczkolwiek moim ładowarkowym faworytem jest inny sprzęt.
Tak, ładowarka z ekranem ma sens.
Przy czym jeżeli komuś wydaje się, iż ładowarka ChargeView 140 W jest podobna do ładowarki, którą widział chwilę wcześniej w tekście, to przyznaję – tak jest. Ale są między nimi subtelne różnice, które sprawiają, iż jedną z nich wolę w zastosowaniach typowo biurowych i stacjonarnych, a druga jest moim podróżniczym sprzętem obowiązkowym.
Jeśli chodzi o podstawy, to ChargeView 140 W ma oczywiście odrobinę mniej mocy maksymalnej, kolorowy wyświetlacz, bazę, w której można zamontować ładowarkę na dwa sposoby (pion albo poziom) i… jedną ciekawostkę w nazwie.
„140 W” oznacza tutaj bowiem nie tylko moc maksymalną ładowarki, ale też maksymalną moc pojedynczego portu (numer 1 lub 2). Co oznacza, iż nie jesteśmy tutaj już ograniczeni do 100 W i możemy albo szybciej naładować naszego laptopa, albo skutecznie ładować go podczas bardziej intensywnych zadań.
Oczywiście im więcej urządzeń podłączymy, tym bardziej będziemy musieli dzielić tę moc maksymalną. I tak w przypadku podłączenia czterech urządzeń, najmocniejsze z nich dostanie 65 W (na odpowiednim porcie), a ostatnie – 15 W. Dalej idealne do mojego scenariusza „laptop, kamera, telefon, słuchawki”, aczkolwiek przyznaję – ChargeView przeważnie zostaje w domu na biurku.
Dlaczego? Po pierwsze – wygląda świetnie i w ekstremalnym stopniu minimalizuje liczbę dodatkowych ładowarek w pobliżu komputera, pomagając jednocześnie ogarnąć się z przewodami.
Po drugie – o ile ładną ładowarkę chętnie ustawię na biurku, o tyle już całą górę aktualnie ładowanych sprzętów – niechętnie. I tutaj aktywowany przyciskiem ekran daje mi to, czego potrzebuję – informację o tym, czy coś z aktualnego pakietu ładującego się jeszcze ładuje oraz, jeżeli jestem bardzo ciekawy, co jeszcze się ładuje. w uproszczeniu – zero, naładowane, nie-zero – trwa ładowanie.
I tak przykładowo – pod port numer 4 mam przeważnie podpiętą stację dokującą do ładowania akumulatorów do aparatu. Jedno kliknięcie i wiem, czy mogę już wstać, spakować je i jechać na sesję, czy może jeszcze chwilę posiedzieć przy biurku i odczekać.
Niby drobna rzecz, a jaką różnicę potrafi zrobić.
